درون یابی یکی از ابزارهای ضروری برای پژوهش های هواشناسی است. کاربرد روش های درون یابی در پیش بینی عددی پررنگ تر است به گونه ای که از ارکان اصلی حل معادلات با روش های لاگرانژی و نیمه لاگرانژی است. یکی از مشکلات عمده در اختصاص یک چندجمله ای به تابع مورد نظر برای درون یابی، نایکنوایی است. معمولاً در یک چندجمله ای، هنگام درون یابی در بازه بین دو نقطه، بیشینه و کمینه نسبی ایجاد می شود، مگر آنکه تابع یکنوا باشد. تولید بیشینه و کمینه نسبی در این بازه، سبب می شود که مقدار درون یابی شده در خارج از بازه داده ها قرار گیرد که این عامل، باعث بروز خطای فاحش در محاسبات عددی می شود. به همین دلیل، پژوهشگران تلاش های زیادی را برای حذف بیشینه و کمینه های نسبی در بازه های مورد درون یابی کرده اند که عمده آنها برای چندجمله ای هرمیت درجه سوم انجام شده است. یکنوا کردن تابع درون یابی، با استفاده از تغییر مشتق در نقاط اصلی صورت می گیرد. با تغییر مشتق، مقدار خطای درون یابی نیز تغییر می کند؛ بنابراین ایده اصلی برای کم کردن خطا این است که برای نیل به یکنوایی، مشتق کمترین تغییر ممکن را داشته باشد. در این پژوهش، از چندجمله ای درجه سوم هرمیت برای درون یابی یکنوا استفاده می شود و با اعمال کمترین تغییرات روی مشتق، میزان خطای یکنواسازی به حداقل ممکن کاهش می یابد. سپس نتایج با سایر روش های درون یابی یکنوا مقایسه می شود. بهبود عملکرد با حفظ خمیدگی در بازه مورد درون یابی، از نتایج این پژوهش است